Nieważność postępowania apelacyjnego w razie orzeczenia poza granicami zaskarżenia (art. 379 § 3 k.p.c.)
Rozpoznanie sprawy w granicach apelacji; związanie sądu odwoławczego (art. 378 k.p.c.) Podstawy nieważności postępowania cywilnego
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Orzekanie przez sąd drugiej instancji w zakresie, w którym orzeczenie sądu pierwszej instancji pod względem przedmiotowym lub podmiotowym nie został zaskarżone i stał się prawomocne, wywołuje taki skutek, jaki występuje przy orzekaniu w sprawie prawomocnie osądzonej (art. 379 § 3 k.p.c.), tj. powoduje nieważność postępowania apelacyjnego (por. orzeczenia SN z dnia 26 lutego 2003 r., I PK 67/02, z dnia 6 sierpnia 1936 r., C II 669/36, z dnia 18 marca 1938 r., C II 2649/37; z dnia 19 maja 1970 r., II CR 157/70; z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 85/06; z dnia 13 października 2010 r., II UK 107/10).
Stanowisko to należy odnieść także do autonomicznych rozstrzygnięć zawartych w postanowieniach co do istoty sprawy wydanych w postępowaniach „działowych”.
Postanowienie SN z dnia 19 listopada 2014 r., II CSK 208/14
Standard: 25365 (pełna treść orzeczenia)
Obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji oznacza bezwzględny zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice (por. postanowienie SN z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01)
W judykaturze dominuje zasługujący na aprobatę pogląd, że orzekanie przez sąd drugiej instancji w zakresie, w którym wyrok sądu pierwszej instancji pod względem przedmiotowym lub podmiotowym nie został zaskarżony i stał się prawomocny, wywołuje taki skutek, jaki występuje przy orzekaniu w sprawie prawomocnie osądzonej (art. 379 § 3 k.p.c.), tj. powoduje nieważność postępowania apelacyjnego (por. orzeczenia SN z dnia 26 lutego 2003 r., I PK 67/02, z dnia 6 sierpnia 1936 r., C II 669/36, z dnia 18 marca 1938 r., C II 2649/37 oraz wyrok SNz dnia 6 maja 2004, III PK 7/04).
Wyrok SN z dnia 13 października 2010 r., II UK 107/10
Standard: 25370 (pełna treść orzeczenia)