Zdolność sądowa i legitymacja wspólnoty mieszkaniowej
Zdolność sądowa (art. 64 k.p.c.) Reprezentacja i legitymacja wspólnoty mieszkaniowej w procesach sądowych
Wspólnota mieszkaniowa powołana została do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną i do tego ograniczają się jej uprawnienia, także w zakresie sądowego dochodzenia roszczeń.
Wspólnota mieszkaniowa powołana została do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną i do tego ograniczają się jej uprawnienia, także w zakresie sądowego dochodzenia roszczeń.
Jeżeli, jak to przyjął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 grudnia 2007 roku, III CZP 65/07, w kompetencjach wspólnoty mieszkaniowej mieszczą się wyłącznie czynności dotyczące zarządu nieruchomością wspólną, to wykluczyć należy możliwość dochodzenia przez wspólnotę roszczeń odszkodowawczych przysługujących współwłaścicielowi (grupie współwłaścicieli) lokalu będącego przedmiotem odrębnej własności wynikających z umowy sprzedaży deweloperskiej nawet na podstawie umów cesji zawartych przez Wspólnotę Mieszkaniową z poszczególnymi współwłaścicielami odrębnego lokalu.
Wyrok SN z dnia 14 marca 2013 r., I CSK 379/12
Standard: 67675 (pełna treść orzeczenia)
Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) wspólnotę tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa nie ma osobowości prawnej, ale może pozywać i być pozywaną (ma zdolność sądową) oraz może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania (ma zdolność prawną – por. art. 33[1] k.c.). Z chwilą sprzedaży przez powódkę lokalu nr (...) własność wszystkich lokali wchodzących w skład nieruchomości przy ul. (...) w Ł. została skupiona w rękach jednego właściciela. Wspólnota Mieszkaniowa (...) przy ul. (...) w Ł. utraciła zatem swój byt prawny i przysługującą jej zdolność sądową.
Zaistniała więc sytuacja procesowa z art. 174 § 1 pkt. 1 k.p.c., uzasadniająca zawieszenie postępowania z urzędu. Jednak z uwagi na to, że w świetle ustalonych w sprawie okoliczności jest pewne, iż utrata przez stronę pozwaną zdolności sądowej ma charakter trwały oraz nieodwracalny i nie będzie jej następcy prawnego, za zbędne należało uznać uprzednie zawieszenie postępowania (por. wyrok SN z dnia 29 grudnia 2011 r., II PK 63/11). Dlatego Sąd Apelacyjny zastosował art. 182 § 1 zdanie 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., odstępując od zawieszenia postępowania. Ponieważ przyczyna umorzenia nastąpiła w postępowaniu apelacyjnym, umorzeniu podlegało jedynie to postępowanie (por. postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CSK 351/10).
Postanowienie z dnia 28 września 2012 r., I ACa 709/12
Standard: 24410 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 24417