Zakres dozwolonego eksploatowania programu komputerowego (art. 75 ust. 1 Pr. Aut.)
Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych (art. 74 – 77[2] Pr.Aut.)
Specyficzny charakter autorskich praw majątkowych do programu komputerowego spowodował, że w art. 75 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych unormowano ograniczenia tych praw.
Z art. 75 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynika, że legalny dysponent programu /np. nabywca kopii programu/ może bez zgody podmiotu mającego prawa autorskie do programu komputerowego dokonywać czynności, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a więc zwielokrotniać program w całości lub części, a także tłumaczyć, przystosowywać i zmieniać go w tym zakresie, w jakim jest to niezbędne do korzystania z programu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepis ten określający zakres dozwolonego eksploatowania programu bez zgody uprawnionego podmiotu, pozwala w szczególności na:
a/ "zwykłe" stosowanie programu w komputerze,
b/ poprawianie błędów,
c/ testowanie programu pod kątem widzenia kwestii "zakażenia wirusami" i usuwania tych wirusów,
d/ zmienianie parametrów programu wywołane zmianą standardów lub wymogów,
e/ dostosowanie programu do wymogów nowych wersji sprzętu komputerowego,
f/ integrowanie programu z innymi stosowanymi programami /J. Barta, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, R. Markiewicz, E. Trapie: j.w.., str. 357/.
Powyższe uprawnienia użytkownika programu wynikające z art. 75 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, które mogą być wyłączone w całości lub części umową, oraz prerogatywy określone w art. 75 ust. 2 tej ustawy, określają ustawowo na jakich polach eksploatacji legalny użytkownik programu może z niego korzystać bez zgody lub zezwolenia podmiotu, któremu do programu tego przysługują prawa autorskie. Dla możliwości korzystania z tych uprawnień nie jest istotna forma nabycia uprawnień przez użytkownika tegoż programu do jego wykorzystywania, byleby była ona formą legalną. Może to być nabycie uprawnień np. na podstawie umowy licencyjnej /art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych/ lub na podstawie umowy przenoszącej własność egzemplarza utworu bez przejścia autorskich praw majątkowych do programu /art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych/.
W pierwszym przypadku dysponent programu może z niego korzystać w zakresie przeniesionych na niego autorskich praw majątkowych na polach eksploatacji określonych w licencji, a także w zakresie określonym w art. 75 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, natomiast w drugim przypadku nabywca własności egzemplarza programu, bez autorskich praw majątkowych do programu, może z niego korzystać jedynie w zakresie określonym w art. 75 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Wyrok NSA (7) z dnia 2003-11-24, FSA 2/0
Standard: 23022