Przemoc lub groźba bezprawna w warunkach art. 224 k.k.
Wywieranie wpływu na czynności urzędowe; zmuszanie funkcjonariusza (art. 224 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
W pełni uprawnionym było odwołanie się do konstrukcji tzw. przemocy pośredniej w ramach relewantnego dla zastosowania art. 224 § 1 k.k. zachowania oskarżonego. Językowe, leksykalne znaczenie pojęcia „przemocy”, w ramach znamienia przedmiotowego zawartego w tym przepisie, nie ogranicza się do stosowania przemocy bezpośrednio w stosunku do organu, a umożliwia przyjęcie tzw. przemocy pośredniej przez rzecz.
W tym ostatnim wypadku oddziałując na rzecz wpływa się jednocześnie na wolę osoby. Chodzi o fizyczne oddziaływanie na osobę bezpośrednio lub pośrednio, poprzez postępowanie z osobą trzecią lub oddziaływanie na rzecz. W doktrynie wskazuje się, że przemocą jest okupacja budynku urzędu, czy blokada drogi, barykadowanie drzwi, unieruchomienie pojazdu służbowego.
Przemoc przez rzecz musi być skierowana na przedmioty, które uniemożliwiają organowi lub funkcjonariuszowi określone zachowanie. Muszą to być przedmioty będące środkami niezbędnymi do podjęcia czynności urzędowej lub służbowej albo przedmiotami (także ich fragmentami – elementami) samej czynności w toku jej wykonywania. W szczególności przemocą jest czyn zdążający do unieumożliwienia przedsięwzięcia urzędowej czynności przez fizyczne ograniczenie swobody ruchów lub działania.
Wyrok SA w Łodzi z dnia 10 lipca 2018 r., II AKa 143/18
Standard: 20419 (pełna treść orzeczenia)
Użycie przemocy może polegać na stosowaniu siły fizycznej wobec osoby lub rzeczy, musi ono być nakierowane na osiągnięcie wskazanego celu.
Groźba również musi być nakierowana na wpłynięcie na funkcjonariusza, tak by zaniechał swych czynności. W odróżnieniu od znamion występku z art. 190 § 1 kk użycie groźby nie musi prowadzić do powstania skutku w postaci uzasadnionej obawy, że może zostać spełniona (wyrok SN z dnia 6 czerwca 2011 r., V KK 128/11).
Wyrok SR w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2017r., II K 1007/15
Standard: 76964 (pełna treść orzeczenia)