Pojęcie „stałych stosunków gospodarczych” w świetle art. 68[2] k.c.
Oferta od osoby, z którą przedsiębiorca pozostaje w stałych stosunkach gospodarczych (art. 68[2] k.c.)
Incydentalne umowy, zawierane pomiędzy stronami nawet co jakiś czas, nie mogłyby stanowić podstawy stosowania dobrodziejstw z art., 68[2] k.c. dla wykonawcy, ponieważ nie prowadzą do powstania stałej współpracy gospodarczej.
O stałości takich stosunków można mówić, gdy strony związane są pewnymi umowami gospodarczymi w dłuższym okresie, których istnienie i ich powtarzalność pozwoliła na wypracowanie konkretnych praktyk.
Wyrok SA w Szczecinie z dnia 13 listopada 2014 r., I ACa 319/14
Standard: 19649 (pełna treść orzeczenia)
Stałość stosunków między stronami oznacza, że mają one charakter ciągły (trwały) bądź też powtarzalny. W razie powtarzalności nawiązywanych między stronami stosunków gospodarczych najczęściej dochodzi do wykształcenia się pewnej praktyki zawierania umów miedzy nimi.
Określenie "stosunki gospodarcze" należy rozumieć jako stosunki prawne w ramach obrotu gospodarczego, a więc powstające w zakresie bądź bezpośrednim związku z prowadzeniem działalności gospodarczej (zawodowej). Mogą one mieć charakter zarówno jednostronnie, jak i dwustronnie gospodarczy, w zależności od statusu oferenta. Stosowanie przepisu art. 68[2] k.c. jest więc wyłączone w sytuacji, gdy stosunki prawne między stronami nie mają charakteru stałego, lecz okazjonalny, przypadkowy, a także wtedy, gdy nie są to stosunki gospodarcze, lecz np. rodzinne, w zakresie działalności charytatywnej, oświatowej czy naukowej.
Wyrok SO w Poznaniu z dnia 6 maja 2013 r., X Ga 62/15
Standard: 19651
Standard: 19650