Rozpowszechnienie wizerunku osoby stanowiący jedynie szczegół całości (art. 81. ust. 2 pkt 2 PrAut.)
Prawo do wizerunku (art. 81 Pr.Aut.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Użyte w art. 81 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 1231) pojęcia „zgromadzenie" i „publiczna impreza” obejmuje każdą, publicznie zgromadzoną grupę ludzi, np. manifestantów, fanów zespołu podczas koncertu, kibiców na stadionie lub uczestników procesji. Obejmuje także grupę kilkunastu mieszkańców protestujących przeciwko budowie przedszkola.
Prawa do decydowania o rozpowszechnieniu swojego wizerunku są pozbawione między innymi osoby, które stanowią szczegół całości takiej, jak zgromadzenie, publiczna impreza (art. 81 ust. 2 pkt 2 Pr. Aut.). Ustawodawca nie zdefiniował w prawie autorskim użytego w nim pojęcia „zgromadzenia” czy „publicznej imprezy”, dopuszczalne jest zatem, zgodnie z towarzyszącym tej regulacji ratio legis, objęcie nim każdej, publicznej grupy ludzi (np. grupa manifestujących ludzi, fanów zespołu na koncercie, kibiców na stadionie, uczestników procesji,) do których może także należeć grupa klikunastu sąsiadów protestujących przeciwko budowie przedszkola.
Wyrok SN z dnia 24 lipca 2020 r., I CSK 673/18
Standard: 65848 (pełna treść orzeczenia)
Nie wymaga się zezwolenia na rozpowszechnianie wizerunku osoby, jeśli stanowi ona jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza, a wyliczenie to ma charakter przykładowy. Dla zastosowania art. 81 ust. 2 pkt 2 PrAut rozstrzygające znaczenie ma zatem ustalenie w strukturze przedstawienia relacji między wizerunkiem osoby a pozostałymi elementami jego treści.
Jeśli wizerunek osoby stanowi wyłącznie element akcydentalny lub akcesoryjny przedstawienia, czyli, że w razie jego usunięcia nie zmieniłby się przedmiot i charakter przedstawienia, to rozpowszechnianie nie wymaga zezwolenia (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2005 roku, I ACa 509/04).
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że fragment utworu, w którym znalazł się wizerunek powódki, dotyczył prowadzącej ten program M. R. i jej pożycia małżeńskiego, zakończonego rozwodem. Wpływ jej aktywności w programie pod tytułem (...) na rozpad pożycia małżeńskiego określony w komentarzu jako "wysprzątanie domu nie tylko z kurzu, ale i z małżonka" zobrazowany został scenami z udziałem męża M. R., w tym z rozprawy rozwodowej i właśnie fragmentem programu z udziałem powódki. Ukazanie jej twarzy nie ma zaś żadnego związku z tematem satyry, ani wypowiedzianym komentarzem i z tego powodu określić je można jako tło dla prezentacji głównego wątku, z czym niesłusznie polemizuje apelacja.
W konsekwencji trafnie przyjął Sąd Okręgowy, że o akcesoryjnym charakterze użycia wizerunku powódki świadczy to, że w razie jego usunięcia nie zmieniłby się przedmiot i charakter tego utworu. Bez znaczenia pozostaje tu akcentowana w apelacji okoliczność zbliżenia na twarz powódki, gdyż nawet ten element nie miał żadnego związku z prezentowaną tezą i nie uczynił powódki tematem przedstawienia. Nie była to zresztą prezentacja na tyle wyraźna i długa, by powódka stała się w niej istotną postacią (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2016 roku, I ACa 1559/15, Legalis numer (...)). Stąd też do naruszenia art. 81 ust. 2 pkt 2 PrAut nie doszło.
Wyrok SA w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r., I ACa 2383/15
Standard: 19226 (pełna treść orzeczenia)