Środki tymczasowe włącznie ze środkami zabezpieczającymi (art. 20 rozp.)
Rozporządzenie Nr 2201/2003 dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej (Archiwum)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Środek zabezpieczający, taki jak nakaz rozpatrywany w postępowaniu głównym, o którego wydanie zwrócono się do sądu państwa członkowskiego, wobec organu administracji publicznej innego państwa członkowskiego, zakazujący wszczęcia lub dalszego prowadzenia przez ten organ postępowania przed sądami tego innego państwa członkowskiego w przedmiocie adopcji przebywających w tym państwie dzieci, nie wchodzi w zakres art. 20 rozporządzenia nr 2201/2003.
Taki nakaz narusza zasadę, że każdy sąd, do którego wniesiono powództwo, sam ustala, na podstawie znajdujących do niego zastosowanie przepisów, czy jest właściwy do rozstrzygnięcia wniesionego do niego sporu. Taka ingerencja w jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego jest ponadto niezgodna z zasadą wzajemnego zaufania będącą podstawą ustanowienia obligatoryjnego systemu jurysdykcji, do którego poszanowania są zobowiązane wszystkie sądy państw członkowskich objętych zakresem obowiązywania wspomnianych aktów prawnych (wyroki: z dnia 27 kwietnia 2004 r., Turner, C-159/02, EU:C:2004:228, pkt 24, 25; z dnia 10 lutego 2009 r., Allianz i Generali Assicurazioni Generali, C-185/07, EU:C:2009:69, pkt 29, 30; z dnia 13 maja 2015 r., Gazprom, C-536/13, EU:C:2015:316, pkt 33, 34).
Rozporządzenie nr 2201/2003, a w szczególności jego art. 26, nie pozwala na wydanie nakazu mającego na celu zakazanie HCC wszczęcia postępowania sądowego w Zjednoczonym Królestwie w przedmiocie adopcji dzieci lub zakwestionowanie jurysdykcji sądów angielskich w tym zakresie.
Wyrok TSUE z dnia 19 września 2018 r., C-325/18 i C-375/18
Standard: 18690
Art. 20 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, że sądy państwa członkowskiego, w którym znajduje się dziecko, są uprawnione pod pewnymi warunkami do ustanawiania środków tymczasowych, łącznie ze środkami zabezpieczającymi, przewidzianych prawem tego państwa, nawet jeśli rozporządzenie to ustala właściwość sądów innego państwa członkowskiego do rozpoznania sprawy co do istoty. Ponieważ przepis ten zawiera wyjątek od systemu jurysdykcyjnego określonego przez wspomniane rozporządzenie, powinien on być interpretowany zawężająco (wyrok z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie C-403/09 PPU Detiček, Zb.Orz. s. I-12193, pkt 38).
Środki te stosowane są względem dzieci, które mając miejsce zwykłego pobytu w jednym państwie członkowskim, przebywają tymczasowo lub okazjonalnie w drugim państwie członkowskim i znajdują się w sytuacji, która może poważnie zaszkodzić w szczególności ich zdrowiu lub rozwojowi, co uzasadnia natychmiastowe zastosowanie środków ochronnych. Charakter tymczasowy tych środków wynika z faktu, że w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia przestają one obowiązywać, jeżeli sąd państwa członkowskiego, właściwy do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, podejmie środki, które uważa za właściwe (ww. wyrok w sprawie A, pkt 48).
Wyrok TSUE z dnia 26 kwietnia 2012 r., C-92/12
Standard: 18691 (pełna treść orzeczenia)