Tożsamość podmiotowa i przedmiotowa roszczenia
Klauzula antykumulacyjna (art. 415 k.p.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Tożsamość roszczenia na gruncie art. 415 § 1 k.p.k. rozumiana winna być w sposób autonomiczny i całkowicie odmienny od rozumienia tożsamości roszczenia w procedurze cywilnej. Ta ostatnia, zważywszy na treści art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 366 § 1 k.p.c., wymaga przecież tożsamości podmiotów będących adresatem roszczenia i nie sposób odnaleźć w orzecznictwie sądów cywilnych, jak też w poglądach doktryny, podstaw dla przyjęcia tożsamości roszczenia skierowanego przeciwko osobie prawnej oraz roszczenia przeciwko osobie fizycznej z uwagi na specyficzne umiejscowienie tej ostatniej w strukturze osoby prawnej.
Wyrok SA w Katowicach z dnia 27 stycznia 2022 r., II AKa 290/21
Standard: 73940 (pełna treść orzeczenia)
O tożsamości podmiotowej spraw można mówić wtedy, gdy w obu sprawach występują - choćby w odwrotnych rolach procesowych - te same podmioty jako powód i pozwany. Tożsamość przedmiotowa spraw zakłada z kolei, że obie sprawy mają za przedmiot to samo roszczenie, tj. obejmują to samo żądanie oparte na tej samej podstawie faktycznej.
Postanowienie SN z dnia 8 listopada 2018 r., II CSK 597/17
Standard: 46404 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 18409
Standard: 41690