Postanowienie z dnia 2012-02-15 sygn. I CZ 165/11
Numer BOS: 40228
Data orzeczenia: 2012-02-15
Rodzaj organu orzekającego: Sąd Najwyższy
Sędziowie: Grzegorz Misiurek SSN, Tadeusz Wiśniewski SSN (autor uzasadnienia, przewodniczący, sprawozdawca), Wojciech Katner SSN
Najważniejsze fragmenty orzeczenia w Standardach:
Sygn. akt I CZ 165/11
POSTANOWIENIE
Dnia 15 lutego 2012 r.
Przepis art. 102 k.p.c. ma charakter dyskrecjonalny, w związku z czym zmiana przez sąd drugiej instancji postanowienia wydanego na jego podstawie może nastąpić tylko w wypadkach wyjątkowych.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Wojciech Katner
w sprawie z powództwa A. S.A. w W.
przeciwko J. K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 lutego 2012 r.,
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego zawarte w pkt II.
wyroku z dnia 7 lipca 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w punkcie drugim (II) wyroku z dnia 7 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny nie obciążył pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego na rzecz strony powodowej, aczkolwiek apelację jego oddalił w całości. Sąd Apelacyjny zastosował art. 102 k.p.c., gdyż miał na względzie trudną sytuację materialną pozwanego. Za zastosowaniem tego artykułu przemawiała zwłaszcza relacja tej sytuacji w stosunku do sytuacji majątkowej strony powodowej.
W zażaleniu na to postanowienie strona powodowa wniosła o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia przez obciążanie pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego stosownie do wyniku postępowania przed Sądem drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przepis art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd Apelacyjny w związku z art. 391 § 1 k.p.c., ma charakter dyskrecjonalny. Wprawdzie kwestia trafności jego zastosowania co do zasady może być objęta kontrolą Sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna następować wyjątkowo. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji wyjątkowej, wymagającej jego ingerencji, dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 385 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c.).
Treść orzeczenia pochodzi z bazy orzeczeń SN.