Postanowienie z dnia 2011-10-26 sygn. III CZP 57/11
Numer BOS: 37620
Data orzeczenia: 2011-10-26
Rodzaj organu orzekającego: Sąd Najwyższy
Sędziowie: Dariusz Zawistowski SSN (autor uzasadnienia, przewodniczący, sprawozdawca), Jan Górowski SSN, Wojciech Katner SSN
Najważniejsze fragmenty orzeczenia w Standardach:
Sygn. akt III CZP 57/11
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2011 r.
Cofnięcie apelacji lub zażalenia po przedstawieniu przez sąd drugiej instancji zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, powstałego przy ich rozpoznawaniu, uzasadnia umorzenie postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
SSN Wojciech Katner
w sprawie z wniosków U. Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w Ł., Banku Gospodarstwa Krajowego z siedzibą w W., BRE Banku S.A. z siedzibą w W., Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "Ż." sp. z o.o.
w Ż., BP E. SE z siedzibą w H., Krzysztofa A.,
KMR S. sp. z o.o. w P., Banku Handlowego w W. S.A.,
E. S.A. w P., Pawła K., CTL P. sp. z o.o. w G., Andrzeja N., Miejskiej Energetyki Cieplnej sp. z o.o. w K.,
VB L. P. S.A. we W., Agencji Wydawniczo - Reklamowej "W." sp. z o.o. w W., Miasta P., T. - Gospodarowanie Odpadami sp. z o.o. w N., Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą
w W., Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P., Dyrektora Izby Skarbowej w P., Danuty Ś., Skarbu Państwa-Starosty K., Hieronima P., Zakładu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o.
w W., K. sp. z o.o. z siedzibą w P., Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w P., Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w P.
przeciwko dłużnikowi O. sp. z o.o. w P.
przy uczestnictwie nabywcy nieruchomości Jacka G. o świadczenie pieniężne,
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 października 2011 r.,
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego
przez Sąd Okręgowy
postanowieniem z dnia 10 czerwca 2011 r.,
"Czy w przypadku przyłączenia się wierzycieli do wszczętej wcześniej egzekucji z nieruchomości (art. 927 k.p.c.), komornik, na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. 2006 Nr 167 poz. 1191 ze zm.) o komornikach sądowych i egzekucji, ustala i pobiera opłaty egzekucyjne należne z tytułu egzekucji z nieruchomości osobno w każdej ze spraw egzekucyjnych, proporcjonalnie do wysokości wyegzekwowanej kwoty przypadającej dla danego wierzyciela, czy też ustala i pobiera jedną opłatę od wyegzekwowanej w toku egzekucji z nieruchomości kwoty, niezależnie od liczby spraw egzekucyjnych, w których wierzyciele przyłączyli się do egzekucji z nieruchomości?"
umarza postępowanie przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. Sąd Rejonowy - działając z urzędu - w oparciu o art. 759 § 2 k.p.c., zmienił postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia 10 grudnia 2010 r. w przedmiocie wysokości opłaty egzekucyjnej, ustalonej przez komornika oddzielnie dla każdej ze spraw egzekucyjnych, w której wierzyciele przyłączyli się do egzekucji z nieruchomości - łącznie na kwotę 305 775,46 zł. Ustalił jedną opłatę egzekucyjną w wysokości 96 092,40 zł, obliczoną w oparciu o sumę wyegzekwowaną w toku egzekucji z nieruchomości.
Sąd Okręgowy rozpoznając zażalenie komornika na postanowienie z dnia 28 stycznia 2011 r. powziął wątpliwość czy w przypadku przyłączenia się wierzycieli do wszczętej wcześniej egzekucji z nieruchomości komornik powinien ustalić i pobrać jedną opłatę egzekucyjną - od wyegzekwowanej kwoty, czy też osobno opłatę dla każdej ze spraw egzekucyjnych poszczególnych wierzycieli, odpowiednio do kwot przypadających tym wierzycielom. Zagadnienie to przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
Komornik sądowy M. R., który zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2011 r., w piśmie datowanym na 24 października 2011 r., cofnął zażalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Treść art. 390 § 1 k.p.c. wskazuje, że Sąd Najwyższy rozstrzyga jedynie tego rodzaju zagadnienia prawne, które budzą poważne wątpliwości i jednocześnie mają znaczenie dla sposobu rozpoznania apelacji (zażalenia) przez sąd drugiej instancji. Cofnięcie przez stronę apelacji lub zażalenia w postępowaniu odwoławczym, wywołanym ich wniesieniem, uzasadnia umorzenie takiego postępowania przez sąd drugiej instancji (art. 391 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c.). W postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym należało zatem uwzględnić, że Sąd Okręgowy, w następstwie cofnięcia zażalenia, nie rozpozna tego środka zaskarżenia merytorycznie. Odpadła tym samym podstawa do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 10 czerwca 2011 r.
Zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi wówczas, gdy wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. Przepis ten, stosownie do art. 13 § 2 k.p.c., znajduje odpowiednio zastosowanie w postępowaniu wywołanym przedstawieniem Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Z tego względu postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym podlegało umorzeniu.
Treść orzeczenia pochodzi z bazy orzeczeń SN.